Un lugar singular
É difícil datar os labirintos máis antigos, porque case todos son petróglifos. Os petróglifos son representacións simbólicas gravadas en pedra que rexistran feitos ou mitos, poden ter forma de animais, figuras humanas, deseños circulares tallados á entrada de tumbas... En Galicia é ben coñecida a Pedra do Labirinto de Mogor ou a de Meis. Os petróglifos son unha presenza silenciosa que acrecenta esa aura de misterio que rodea a paisaxe galega. Do mesmo xeito que os petróglifos, tamén os labirintos teñen un compoñente místico. Estes representaban a viaxe da escuridade á luz ou a sabedoría secreta descuberta tras a superación dunha proba.
Para os celtas, o labirinto significaba a aprendizaxe mediante a observación do mundo que nos rodea. Para eles os diferentes planetas movíanse en círculos e, segundo as súas deducións, a conformación do universo tiña forma de espiral celta.
Algúns historiadores sitúan o labirinto máis famoso en Glastonbury (sur de Inglaterra), rodeando o outeiro de Tor e identificando este como Ávalon, a lendaria illa da mitoloxía celta. E se falamos de mitoloxía celta non podemos deixar de nomear a Breogán. O Leabhar Gábhala, libro das Invasións Irlandesas escrito por monxes irlandeses no século XII, recolle unha lenda que conta como o rei celta Breogán funda a cidade de Brigantia (A Coruña), e constrúe a Torre de Breogán, posiblemente precursora da Torre de Hércules.